کونگ فو توآ و همراهان با ایمان

رها میشد ملتم

این روزها  ، فرار

                        گرداب تنهاییست

این روزها  ، زندان

                           صدای آشناییست

این روزها ، قاضی

                          مرا میخواند

                                            نه

                                                 خدا را نمی گویم

                                                                        دغل قاضی بیدادگاه را

این روزها ، زندان

                           شعری

                                      با مردان آشناییست

از محمد تا سعید شاید هم ترور

این روزها ، پشت گوش دیدی

                                        خنجر راهم دیدی

این روزها ،  روز حکمرانان نامرئیست

قاضی ، دغل قاضی بیدادگاه

                                       در انتظار خواندن حکم

                                                                      اعتبارم را تهدید میکند

اما کور خوانده

                     من

                          اعتبارفروش نیستم

این روزها ،  حکم

                          تیریست که در تاریکی محض

                                                                    می گذرد از سر

                                                                                         تیری از چله کمان قاضی بی سر

گویی از من خون گدائی میکند

گوئی مجبورم

                    دست ها به میله فولادی زندان برسانم

                                                                      تا رهایی یابم

این روزها   ،  زندان آزادی است

این روزها  ،  آزادی زندانی است

این روزها  ،  مرگ کیمیاست

               و

     زندگی اجبار است

همه میترسند

                از قدرت خویش

                                       از ایمان خویش

                                                             مبادا که رود به تاراج

من میترسم 

               از لحظه چوبه اعدام

                                           که مبادا

                                                       پاهایم بلرزند

                                                                         که مبادا بهراسم

کاش میشد

               حکم اعدام داشت

                                       آنگاه نبرد میکردم

                                                                و دژخیم را میکشتم

                                             و

                                    رها میشد ملتم

کنار خم نشسته اند و خالی است جامشان

فرانشين چشمه اندو تشنه است کامشان

ملول کرده شوق را

کسالت حضورشان

عبوس کرده ذوق را

خشونت سلامشان

زمان فسرده می شود

ز رخوت سکوتشان

زمين کلافه می شود

        ز موج قيل و قالشان        

سالهاست که گوش به ندایی دارم تا از دل مرا آوا سر دهد و از نیک مردی و مهر او با من سخن گوید.
همیشه در راه پویا بوده و از هر کج روی و یا نادرستی دوری کردم؛ اما آنچه همیشه مرا در پی خود کشیده و میکشاند بیشتر نوری است که نام مقدسش    «م الله»     و تمام آنچه ندا از او در دل دارم ؛ تمام هستی و جان مرا روشن نموده...
اما اینک در این زمانه سخت سخن آیا دستگیری هست تا به یاری دستان ناتوان همراهانی عاشق و شاید فداکار چون ما بیید.
گرچه راه پیدا و زمانه بیدار ؛ و همراهانی پاکتر از مهربانی بسیارند که هیچ گاه همراهان خود را رها نکنند... اما ایکاش میشد به درد دل همه ما او گوش فرا میداد ...اما افسوس آنقدر همراه نمایان زجه ناسور زدند تا دیگر آرزویست شنیدن او خواست دلها را ...
با اینهمه همیشه پناهم بوده و همه جا پشتیبان...هر آنچه از او خواستم با سخاوت بمن داده و هر آنچه بر من نبود از من گرفته ...

تاچشم بیدار است و نفس در سینه ام گرم همیشه  تا ابد جانم فدایت.
همراهان گرامی امیدوارم این حرکت بتواند جایگاهی برای باز شدن درد دلها و خدایی ناکرده غده های چرکین سردرگمی و بی وفائی های همراهان بی ره باشد.
از صمیم قلب همه همراهان را دوست دارم و به راه ؛ راهبر؛ و همراهانم افتخار میکنم.

همراه و دوست همیشگی شما
حمید راهدان.

شعر از استاد احمد صرافنیا